Τα προβλήματα γονιμότητας είναι συχνά. Ένα στα έξι ζευγάρια θα αντιμετωπίσει ή ήδη αντιμετωπίσει ή ήδη αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα. Υπάρχουν δυο τύποι υπογονιμότητας: Στην πρωτοπαθή υπάρχει δυσκολία σύλληψης χωρίς να έχει επιτευχθεί προηγούμενη εγκυμοσύνη, ενώ στη δευτεροπαθή τουλάχιστον ένας από τους δύο συντρόφους έχει αποκτήσει στο παρελθόν παιδί.

Ο ανδρικός παράγοντας υπογονιμότητας υπολογίσεται ότι αντιστοιχεί στο 33% των περιπτώσεων, ο γυναικείος στο 33% επίσης και το υπόλοιπο ποσοστό θεωρείται ως υπογονιμότητα αδιευκρίνηστης αιτιολογία. Ένα ζευγάρι πρέπει να καταλάβει ότι η υπογονιμότητα είναι ένα πρόβλημα που αφορά το ζευγάρι, και όχι έναν από τους δυο συντρόφους αποκλειστικά.

Κατά την πρώτη επίσκεψη στο ιατρείο υπογονιμότητας, παίρνεται το ιατρικό ιστορικό και από τους δυο. Γίνεται μια αρχική εκτίμηση του προβλήματος και ένα ενδοκολπικό υπερηχογράφημα, ώστε να διευρευνηθεί η ανατομία της πυέλου, ζητούνται εργασηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις, όπως πλήρης ορμονικός έλεγχος και υστεροσαλπιγγογραφία, προκειμένου να ελεγεγθεί πλήρως η σύζυγος από τον εξειδικευμένο χειρουργό γυναικολόγο.

Ο σύζυγος θα πρέπει να κάνει ένα σπερμοδιάγραμμα προκειμένου να αναδειχθούν πιθανά προβλήματα που σχετίζονται με την ανδρική υπογονιμότητα. Εάν αυτό είναι παθολογικό, ακολουθεί κλινική εκτίμηση από τον εξειδικευμένο χειρουργό Ουρολόγο - Ανδρολόγο και ειδικές εξετάσεις, όπως καλλιέργειες, υπερηχογράφημα οσχέου και ορμονικός έλεγχος.