Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών είναι κατά την αναπαραγωγική  ηλικία των γυναικών η πιο συχνή πάθηση που αφορά την γυναικολογική  ενδοκρινολογία.
Το βασικό πρόβλημα που προκαλεί σε γυναίκες που  βρίσκονται σε ηλικία αναπαραγωγής είναι η καταστολή ωορρηξίας και ως αποτέλεσμα  έχει την υπογονιμότητα.

Το ποσοστό γυναικών με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών που  παρουσιάζουν ανωoθυλακιορρηξία  δηλαδή έλλειψη ωορρηξίας ανέρχεται στο 73%.
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές προσπάθειες ώστε  να διευκρινισθούν τα αίτια που το προκαλούν.
Αν και η ακριβής αιτία και η παθοφυσιολογία του συνδρόμου  δεν είναι ακόμα σαφής έχει αποδειχτεί η συμβολή του γενετικού παράγοντα μέσου  της κληρονομικότητας.
Πρόσφατα έχουν ενοχοποιηθεί μέχρι και 150 γονίδια τα  οποία εμπλέκονται στο σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών. Τα συμπτώματα του  συνδρόμου ποικίλουν.
Κατά βάση η αύξηση του βάρους, η δυσκολία μείωσης του  βάρους και η αύξηση της τριχοφυΐας σε ανδρογενή σημεία δηλαδή πιγούνι, θώρακα  και πρόσωπο, όπως και η υπογονιμότητα είναι μερικά από αυτά.
Μετά το 2003 κατόπιν ενός σημαντικού συνεδρίου που έγινε  στην Ολλανδία οι επιστήμονες από όλο τον κόσμο προσπάθησαν να καθορίσουν τα  κριτήρια που θα οδηγούσαν στην διάγνωση του συνδρόμου.

1. η έλλειψη ωορρηξίας και η  αραιωοθυλακιορρηξία δηλαδή η μη συχνή ωορρηξία είναι το πρώτο από αυτά.
2. Η χαρακτηριστική  υπερηχογραφική εμφάνιση σε μια ή και στις δυο ωοθήκες είναι το δεύτερο. Οι  ωοθήκες μοιάζουν υπερηχογραφικά σαν να έχουν περιφερικά τους ένα κολιέ από  μαύρα μαργαριτάρια. Τα μαργαριτάρια που βλέπουμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά  μικρά θυλάκια κάτω των 9 χιλ. τα οποία βρίσκονται περιφερικά της ωοθήκης.
3. Εργαστηριακά ευρήματα και τα  κλινικά συμπτώματα επίσης μπορούν να συμπληρώσουν την εικόνα.

Αν η ασθενής έχει τουλάχιστον δυο από τα παραπάνω  κριτήρια τότε μπορούμε να πούμε πως πάσχει από το σύνδρομο πολυκυστικών  ωοθηκών.

Τα πιο διαδεδομένα κλινικά συμπτώματα είναι η μη συχνή  έμμηνος ρύση, οι διαταραχές της έμμηνου ρύσεως, η έλλειψη ωορρηξίας, η αυξημένη  τριχοφυϊα ανδρογενούς τύπου και η αύξηση του σωματικού βάρους με παράλληλη  αδυναμία εύκολης ελάττωσης του. Η εικόνα της μιας ή και των δυο ωοθηκών κατά την διάρκεια  του κολπικού υπερηχογραφήματος παρουσιάζει μικρές κύστες όπως προηγουμένως στην  περιφέρεια της ωοθήκης που δίνουν την εικόνα περιδερίου. Αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι πως όλες οι γυναίκες  που πάσχουν από σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών έχουν αυτή την υπερηχογραφική  εικόνα.

Τα τελευταία χρόνια έχει  γίνει σαφές κατόπιν ερευνών κυρίως στην Μεγάλη  Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πως το σύνδρομο πολυκυστικών  ωοθηκών είναι ένα μεταβολικό νόσημα συνδεδεμένο άμεσα με διαταραχές του λιπιδαιμικού  profile, δηλαδή δυσλιπιδαιμία,  αντίσταση στην ινσουλίνη και μια τάση των ασθενών αυτών να αποκτούν αργότερα  στην ζωή τους σακχαρώδη διαβήτη τύπου II,  δηλαδή μη εξαρτώμενο από την ινσουλίνη.

Αυτό μας δείχνει πως έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ευρύ  μεταβολικό σύνδρομο.

Η βασική αρχή αντιμετώπισης του τρόπου πολυκυστικών  ωοθηκών είναι η μείωση του βάρους. Είναι καταλυτικής σημασίας το να έχει η ασθενής κανονικό  σωματικό βάρος γιατί τα περισσότερα συμπτώματα αρχίζουν να εμφανίζονται με την  αύξηση του σωματικού βάρους.
Πολύ σημαντικός είναι ο εργαστηριακός έλεγχος κατά τον  οποίο μπορούμε να δούμε αύξηση κάποιων ορμονών όπως ανδρογόνα και την αύξηση της  ορμόνης LH. Λόγω της αύξησης των ανδρογόνων έχουμε αύξηση της τριχοφυΐας  και όπως αναφέρεται παραπάνω η αύξηση αυτή βρίσκεται κυρίως σε ανδρογενή σημεία  του σώματος.Ο γιατρός που θα χειριστεί τέτοιου είδους προβλήματα θα  πρέπει να είναι εξειδικευμένος και ενημερωμένος πάνω σε νέες εξελίξεις όσον  αφορά το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών.
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια πλήθος νέων φαρμάκων έχουν  προστεθεί στην επιστημονική φαρέτρα των γυναικολόγων της αναπαραγωγής. Ένα από αυτά είναι η χρήση μετφορμίνης που βελτιώνει παρά  πολύ την εικόνα του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών.Σε μερικές περιπτώσεις ειδικά σε περιπτώσεις που  συνδέονται με ακμή και διαταραχές του κύκλου μεγάλη βοήθεια προσφέρουν τα  σύγχρονα αντισυλληπτικά, τα οποία έχουν ορμόνες όμως σε πολύ μικρές δόσεις  συγκριτικά με τα αντισυλληπτικά της δεκαετίας του 70 και του 80.
Το μεγάλο πρόβλημα της τεκνοποίησης έχει βρει επίσης τη  λύση του με τη βοήθεια νέων φαρμάκων και τεχνικών όπως η σπερματέγχυση και σε  μερικές περιπτώσεις η εξωσωματική γονιμοποίηση.
Ένα μικρό ποσοστό γυναικών με  σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών φτάνει στην  χρήση αυτών των καινούργιων τεχνικών γιατί τις περισσότερες φορές τα σύγχρονα  φάρμακα που χρησιμοποιούμε αυτή τη στιγμή εξατομικευμένα στην περίπτωση της  κάθε ασθενούς μπορούν να μας προσφέρουν την επιθυμητή λύση στο πρόβλημα. Τα  φάρμακα για την τεχνολογία όμως είναι καλό να εξατομικεύονται σε κάθε περίπτωση  από έμπειρους επιστήμονες στον τομέα έτσι ώστε να επιτυγχάνεται το καλύτερο  αποτέλεσμα αισθητικά και μεταβολικά.