Τα ινομυώματα είναι συνήθεις καλοήθεις όγκοι των λείων μυών που αποτελούν την μήτρα, του μυομητρίου δηλαδή. Τα ινομυώματα είναι αρκετά συχνά. Περίπου 20% στην καυκάσια φυλή και 50 % στην αφρικάνικη φυλή και στους αφροαμερικάνους, πάσχουν από ινομυώματα. Είναι πολύ συχνά σε συγγενείς πρώτου βαθμού, με γυναίκες που έχουν ινομυώματα, και πολύ λιγότερο συχνά σε γυναίκες που
έχουν πολλές εγκυμοσύνες. Τα ινομυώματα αυξάνονται σε μέγεθος λόγω της ύπαρξης θηλυκών ορμονών, όπως είναι τα οιστρογόνα. Αυτό σημαίνει ότι λογικά η ύπαρξή τους είναι πιο συχνή στην αναπαραγωγική ηλικία. Δεν είναι γνωστό ακόμα στις μέρες μας τι ξεκινάει την αύξηση των κυττάρων αυτών και την δημιουργία αυτών των καλοηθών όγκων του λείου μυϊκού ιστού του ενδομήτριου, αλλά το σίγουρο είναι πως δεν παίζουν ρόλο τοπικοί αυξητικοί παράγοντες.
Είναι πάρα πολύ συχνό να βλέπουμε τους καλοήθεις αυτούς όγκους να μειώνονται κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης. Υπάρχει μια πολύ μικρή πιθανότητα να εξαλλαγή σε ινομυωσάρκωμα ένα ινομύωμα, το οποίο είναι ένας κακοήθης όγκος του μυομητρίου, αλλά αυτό συμβαίνει συνήθως σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας, άνω των 70 ετών. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει λόγος κάποιος να αφαιρέσει ένα ινομύωμα μόνο και μόνο για να αποφύγει την πιθανότητα εξαλλαγής του σε ινομυωσάρκωμα. Επίσης ο τρόπος που γίνεται αυτή η εξαλλαγή, ο μηχανισμός , δεν είναι γνωστός ακόμα.
Υπάρχουν ουσιαστικά τριών ειδών ινομυώματα. Υπάρχουν αυτά που βρίσκονται μέσα στο τοίχωμα της μήτρας και λέγονται ενδοτοιχωματικά. Υπάρχουν αυτά που βρίσκονται στην επιφάνεια της μήτρας, τα οποία λέγονται υποοργόνια. Υπάρχουν και αυτά που προβάλουν σαν παγόβουνα μέσα στην ενδομήτριο κοιλότητα τα οποία λέγονται υποβλενογόνια.
Τα υποβλενογόνια ινομυώματα παίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην υπογονιμότητα. Συνήθως πρέπει να αφαιρεθούν είτε με υστεροσκοπικό χειρουργείο, είτε με ανοικτό χειρουργείο, προκειμένου να αυξήσουμε τις πιθανότητες εμφύτευσης και εγκυμοσύνης.
ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ
Οι επιπλοκές που μπορούν να συμβούν σε μια γυναίκα, η οποία έχει ινομυώματα, μπορεί να είναι η συστροφή του ινομυώματος, η νέκρωση του, η ασβεστοποιησή του, και λοιπά..
Ανάλογα τη θέση τους θα μπορούσαν να πιέσουν την ουροδόχο κύστη οπότε να υπάρχει συχνοουρία ή ακόμα και το παχύ έντερο και να υπάρχει δυσκοιλιότητα.
Πολύ συχνό σύμπτωμα επίσης είναι η μηνομητρορραγία, δηλαδή η αύξηση της αιματικής ροής κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Δεν υπάρχει άμεση επιστημονική απόδειξη για το παραπάνω σύμπτωμα, αλλά ίσως τα υποβλενογόνια ινομυώματα να παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στο μηχανισμό δημιουργίας αυτού του συμπτώματος. Μια εξήγηση θα μπορούσε να ήταν ότι τα υποβλενογόνια ινομυώματα αυξάνουν την ολική επιφάνεια του ενδομητρίου, αλλά και αυτό δεν έχει αποδειχθεί μέχρι τις μέρες μας.
Για να ανακαλύψουμε τα ινομυώματα οι εξετάσεις που πρέπει να γίνουν είναι ένα ενδοκολπικό υπερηχογράφημα, στο οποίο μπορούμε να δούμε πολύ καθαρά τη θέση, το σχήμα και επίσης τον όγκο του ινομυώματος. Μια γενική αίματος, σίδηρος και φερριτίνη είναι επίσης μερικές εξετάσεις που πρέπει να γίνουν. Περιπτώσεις που υπάρχουν πολλαπλά ινομυώματα ή είναι τεχνικά δύσκολο το υπερηχογράφημα, μια αξονική ή μαγνητική τομογραφία θα μπορούσε να μας δώσει πολύ καλά αποτελέσματα. Μερικά μικρά ινομυώματα τα οποία είναι υποβλενογόνια ίσως υπάρχει και δυσκολία στην διάγνωσή τους υπερηχογραφηκά. Γι’αυτές τις περιπτώσεις υπόνοιας ύπαρξής τους, το καλύτερο θα ήταν να γίνει μια διαγνωστική υστεροσκόπηση με την εισαγωγή μιας κάμερας, ώστε να γίνει η διάγνωση).
Η θεραπεία τους είναι φαρμακευτική η χειρουργική. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε φαρμακευτικά σκευάσματα όπως είναι τα αντισυλληπτικά δισκρλγία, οι GNRH αγωνιστές, οι οποίες είναι ουσίες που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μεγαλύτερο διάστημα από 6 μήνες λόγω της πιθανότητας να δημιουργήσουν αύξηση πιθανός καρκίνου των ωοθηκών στο μέλλον και επίσης έχουν πολλές παρενέργειες όπως είναι η ύπαρξη συμπτωμάτων παρόμοιες με αυτές της κλιμακτηρίου. Ουσιαστικά αυτές οι ουσίες δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά προκαλούν μια χημική εμμηνόπαυση στην ασθενή. Η χρήση ισχυρών αναλγητικών μπορούν επίσης να βοηθήσουν και ειδικά όταν η λύση τους αρχίζει δύο με τρεις μέρες πριν την αρχή της εμμήνου ρύσεως. Μερικά από αυτά, όπως είναι το ΤΡΑΝΕΞΑΜΙΚΟ ΟΞΥ, θα μπορούσαν να μειώσουν τη ροή του αίματος κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως.
Η χρήση των GNRH αγωνιστών ή GNRH αναλόγων, όπως επίσης λέγονται, θα μπορούσε να βοηθήσει αρκετά αν τους χρησιμοποιήσουμε 2 μήνες πριν τη χειρουργική επέμβαση, προκειμένου η θεραπεία να μειώσει τον όγκο των ινομυωμάτων έτσι ώστε το χειρουργείο να είναι τεχνικά πιο εύκολο.
Σε περιπτώσεις αποτυχίας των φαρμακευτικών λύσεων ή σε περιπτώσεις υπογονιμότητας, λόγω της ύπαρξης κυρίων υποβλενογόνιων ινομυωμάτων, η θεραπεία θα πρέπει να είναι χειρουργική και όσο αφορά αυτή τη κατεύθυνση υπάρχουν δύο βασικές τεχνικές, οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν.
Η μια είναι η αφαίρεση και μόνο των ινομυωμάτων, η οποία μπορεί να γίνει λαπαροσκοπικά με την εισαγωγή κάμερας από τον ομφαλό και η παραμονή στο νοσοκομείο είναι της τάξης των δύο ημερών περίπου. Ή με ανοικτή επέμβαση κατά την οποία αφαιρούνται τα ινομυώματα και η ασθενής πρέπει να παραμείνει εντός νοσοκομείου για το διάστημα περίπου πέντε ημερών.Με την χρήση και των δύο τεχνικών μπορεί να γίνει η αφαίρεση των ινομυωμάτων που υπάρχουν ή αν το μεγαλύτερο μέρος ενός υποβλενογόνιου ινομυώματος βρίσκεται μέσα στη κοιλότητα της μήτρας, προβάλει μέσα στη κοιλότητα, σε αυτή την περίπτωση μια πολύ καλή χειρουργική τεχνική, η οποία είναι και πάρα πολύ καλύτερη για την ασθενή, είναι η υστεροσκοπική αφαίρεση του ινομυώματος μέσω επεμβατικής υστεροσκόπησης.
Οι τεχνικές αυτές είναι υψηλής τεχνολογίας και σε έμπειρα και εξειδικευμένα χέρια μπορούν να μειώσουν κατά πολύ την ενδονοσοκομειακή παραμονή των ασθενών και την ‘υπαρξη επιπλοκών.Επίσης σε περιπτώσεις οι οποίες συνυπάρχουν και άλλες αιτίες, οι οποίες έχουν να κάνουν με προβλήματα στις σάλπιγγες ή στις ωοθήκες, πρέπει να αφαιρεθεί η μήτρα. Μπορεί να μην γίνει αφαίρεση των ινομυωμάτων αλλά θα γίνει μια ολική υστερεκτομή μετά των εξαρτημάτων ή χωρίς τα εξαρτήματα.Επίσης σύγχρονες τεχνικές στις μέρες μας δίνουν τη δυνατότητα σε γυναίκες που υποφέρουν από μηνομητρορραγίες και μόνο, οι οποίες δεν έχουν άμεση σχέση με την ύπαρξη ινομυωμάτων, να χρησιμοποιήσουν τεχνικές μέσω υστεροσκόπησης για την καταστροφή του ενδομήτριου και την μείωση των συμπτωμάτων τους.
Είναι γεγονός ότι η σύγχρονη γυναικολογία δίνει τη δυνατότητα στις ασθενείς που πάσχουν από ινομυώματα να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους είτε με φαρμακευτικά μέσα, είτε μέσω χειρουργικών επεμβάσεων, που ειδικά οι δεύτερες δίνουν μια όχι πρόσκαιρη αλλά μόνιμη λύση στο πρόβλημα.
Επίσης πρέπει να τονίσουμε ότι όσο αφορά τα προβλήματα υπογονιμότητας σχετικά με την ύπαρξη ινομυωμάτων, οι σύγχρονες τεχνικές και ειδικά αυτές της επεμβατικής υστεροσκόπησης μπορούν να βοηθήσουν άμεσα στην επίτευξη του στόχου που είναι η τεκνοποίηση.
|
|
|
